Accepteren 'wat is'

October 12, 2017

Er komt een moment in je leven dat je gaat accepteren ‘wat is’. Het moment dat je denkt, waar doe ik het allemaal voor, wat is mijn leven mij waard? Wat is mijn lichaam mij waard en wat is nu eigenlijk Eigenwaarde. Die gedachten komen de laatste tijd zo nu en dan voorbij. Het komt niet zomaar op. Soms is het er ineens en andere dagen ben ik er nauwelijks mee bezig. Maar als het zich steeds opnieuw voordoet, dan weet ik, het is tijd voor verandering.

 

In mei dit jaar maakte ik een reis naar Spanje, met als doel, structuur te vinden in al mijn schrijfsels die ik had geproduceerd vanaf mijn jeugd tot nu. Ik wilde heel graag overzicht, want dat was ik totaal kwijt. Ik vond de verhaallijn van mijn leven tijdens deze inspirerende reis bij www.100jaarnavandaag.nl. Het was het begin van het pad ware vrijheid, mijn levensverhaal. En ik kan je zeggen, niets brengt je dichter bij jezelf dan je eigen unieke verhaal over jouw leven. Ongenuanceerd de dingen die zich hebben afgespeeld toevertrouwen aan het papier geeft ruimte, inzicht en lucht. Niemand anders kan het zo schrijven zoals jij dat doet. Want het zijn jouw belevingen. Jouw rauwe, pure, eigen waarheid. En je hoeft er niets mee. Schrijven doe je voor jezelf. Het gaat niemand iets aan. Niemand hoeft er iets van te vinden, dat is niet eens belangrijk. Het is jouw eigen innerlijke weg naar ware vrijheid.

Schrijven doe ik al sinds mijn jeugd, maar nu pas besef ik, hoe helend het werkt. Hoe het doorwerkt in het dagelijks leven. Hoe het mij een bepaalde richting op stuurt, eerst onbewust, nu steeds meer bewust. Alsof ik door een oase van rust wordt overspoeld. Je wordt je eigen leermeester. Niemand kent jou beter dan jij zelf! En als alles dan eenmaal op papier staat, volgt de fase van acceptatie.

 

Nu mijn lijf mij opnieuw in de steek laat, komt alles weer even voorbij. Steeds kom ik terug op die ene gebeurtenis die mijn leven letterlijk en figuurlijk op zijn kop zette. Een ongeluk met een dienstvoertuig, waar ik ogenschijnlijk goed vanaf was gekomen, maar waar ik nu nog steeds de consequenties van mag dragen. Een mechanische blokkade in mijn nek, die niet is genezen en ook niet zal genezen. Die zo nu en dan opspeelt zoals vandaag. Waar vroeger veel verzet, verdriet en boosheid was op dagen als deze, is er nu overgave voor in de plaats gekomen. Dan ervaar ik de kracht van acceptatie en weet ik dat het tijd is om andere keuzes te gaan maken. Want wat heb ik ondanks dit veel bereikt en wat sta ik er nu mentaal stevig in. Dat is echt wel anders geweest. Jarenlang heb ik me afgevraagd waarom ik niet dood was gebleven, want dat had alles een stuk makkelijker gemaakt. Maar nu ben ik blij dat ik er nog ben. Ik tel mijn zegeningen. Mijn kinderen zijn alles voor me, ik heb een fijne band met vriendinnen, een leuk huis met veel ruimte en mijn leven financieel goed op orde. Ik ben blij met mijn baan op de meldkamer, waardoor ik mij fysiek en mentaal ook veel beter op mijn plek voel dan voorheen. En het meest krachtige is, ik heb me overal voornamelijk alleen doorheen geslagen en geworsteld. Ik ben niet afgekeurd, wat heel goed had gekund in mijn situatie. Ik heb gezocht naar een etiket, wat ik mezelf kon opplakken, om het makkelijker te maken naar de buitenwereld toe, maar ik kreeg het niet. Ik kreeg het niet omdat ik wel bovengemiddeld scoorde, maar net niet genoeg om er een naam aan te geven. Nu ben ik trots, dat ik sta voor mezelf, voor wie ik ben. Blij met wat ik heb bereikt en met wat ik doe. Dankbaar om het feit dat ik nooit heb opgegeven in mijn momenten van zwakte.

 

Ik ben er achter gekomen dat eigenwaarde niet afhankelijk is van wat anderen van je vinden, hoe goed je in iets bent of wat je neerzet in dit leven. Eigenwaarde is vooral accepteren wie je bent en blij zijn met jezelf. Je grenzen aangeven en lief zijn voor je lichaam. Het allerbelangrijkste is, dat je zelf ziet wat je waard bent en dat je daar je kracht uit kan halen. Accepteert van jezelf wat wel en niet kan, zonder jezelf daarbij steeds te vergelijken met anderen of jezelf willen bewijzen tot dat het niet meer gaat. Altijd maar rekening houden met de gevoelens van anderen. Dat heb ik te lang gedaan. Door te schrijven aan mijn boek is dat in elk geval heel duidelijk geworden. Ik weet voor mezelf wie ik ben, waar ik vandaan kom en wat ik wel en niet aankan. Dat hoeft een ander niet meer voor mij in te vullen.

Tijd voor mij om ook te accepteren dat een praktijk naast mijn baan op dit moment niet werkt. Niet met mijn fysieke gesteldheid. Accepteren dat het goed genoeg is zoals het is. Ik hoef niet meer zo nodig steeds meer, hoger, beter, sterker en verder. Ik ben er al, daar waar ik zijn moet. En ik voel me er thuis, dicht bij mezelf, met mijn eigen gezin. Ik dank mijn lijf dat het blokkeert, omdat het mij doet beseffen, eens te meer, wat van waarde is in mijn leven. Het niet willen veranderen, me er niet tegen verzetten en al zeker niet meer mezelf steeds maar weer willen bewijzen.

 

Leven in eenheid blijft bestaan, voor nu als mijn eigen persoonlijke website. Waar het uiteindelijk heen gaat laat ik open. De weg wijst zichzelf als je de uitkomst loslaat. Ik hou ervan om levensverhalen te delen. Verhalen met een boodschap of gewoon een verhaal om te laten zien, dat we niet alleen zo nu en dan worstelen. Dat we allemaal onze momenten hebben dat het even tegenzit of het even niet meer gaat. Dat leer je als je open in contact gaat met de mensen om je heen. Je kwetsbaarheid durven tonen. De kunst is te accepteren wat er is, zonder verzet, zonder dat je wil dat er iets verandert. Accepteren zonder het te willen oplossen voor de ander of voor jezelf. Je hart weet wanneer je de volgende stap mag zetten.

Please reload

Uitgelichte berichten

Wat een ervaring!

March 6, 2018

1/6
Please reload

Recente berichten

July 19, 2019

March 6, 2018

January 3, 2018

December 30, 2017

November 22, 2017

November 7, 2017

October 12, 2017

August 8, 2017

July 24, 2017

June 9, 2017

Please reload

Archief