Hardlopend creëren

July 3, 2016

Ik neem mij voor een ronde te gaan hardlopen. Even uit mijn hoofd en lekker in beweging zijn. Meteen in de eerste kilometer krijg ik een bui op mijn dak...tja, een koude douche, niet verkeerd hoor en ik geniet van de druppels op mijn huid. Het lopen gaat vanzelf, ik hoef er niet bij na te denken en dat voelt goed. Ik voel me af en toe net Forest Gump, hardlopend door de natuur, genietend van de omgeving en de mensen die mijn pad kruisen. Iedereen die ik begroet lacht naar mij en ik vraag me even af hoe dat komt, maar dat hoef ik niet te weten. Alleen al het feit dat de mensen lachen als ze mij zien is genoeg.

Halverwege de route besluit ik anders te lopen dan ik me had voorgenomen en er beginnen zich verhalen te vormen in mijn gedachten. Daar hou ik van, want tijdens het hardlopen weet ik dat ik niet iets verzin maar dat het spontaan aan mij doorgegeven wordt wat ik wil delen met de wereld. Het zit opgeslagen in mijn cellen, tot op het bot, het zit in mijn DNA. Ik heb alles doorleeft, ervaren en gevoeld.

Ik denk aan iemand, die me laatst zei dat ik houterig liep, toen hij mij op een filmpje op internet zag lopen bij Maastrichts mooiste. Wat maakt het nu uit hoe ik loop, zo loop ik eenmaal lekker, zo voel ik me goed. En als dat voor anderen houterig uitziet nou en?! Bullshit. Daar gaat het helemaal niet om, het gaat er om dat ik trots ben dat ik een 10 kilometer heb hardgelopen binnen een uur, met een Sint-Pietersberg halverwege die ik heb getrotseerd en verslagen. Het gaat er om dat ik in beweging ben en hoe dat er uit ziet...boeien...zoals de jeugd van tegenwoordig wel eens zegt. Ja ook daar mogen we af en toe wat vaker naar luisteren, wat de jeugd verteld. Echter heel vaak worden ze genegeerd, zeker wanneer anders zijn in het uiten van hun binnenwereld dan wat gebruikelijk is in normaal beschaafd Nederlands in deze maatschappij. Maar goed, dat terzijde.

Ik loop verder en inmiddels schijnt de zon. Dat is wat ook een doel is van mijn missie. De zon in jezelf laten schijnen en er anderen mee verwarmen. Dan denk ik aan een situatie op mijn werk, waarin een baas ooit zei een jaar of drie geleden: dat soort mensen zijn van het padje af...hij doelde op mensen die zich bezighouden met spiritualiteit. De collega’s rondom hem heen lachten allemaal, maar ik niet. Ik zei niks en dacht er het mijn van, ik voelde me ergens ook afgewezen.

Nu denk ik, ja ik ben ook een van die weinigen binnen deze organisatie die onder die noemer valt zoals een leidinggevende het dan beschrijft. En weet je, ik ben heel blij dat ik van het pad af ben, dat ik niet met de menigte rechtdoor loop naar een doel wat elke keer weer verandert en geen veilige basis heeft. Een wereld waarin mensen niet zichzelf kunnen zijn omdat ze daar dan vroeg of laat op afgerekend worden is een ziekmakende wereld. Laat mij maar lekker van mijn padje af zijn en mijn licht van binnenuit op deze wereld schijnen.

 

Terwijl ik hardloop schijnt nog steeds de zon op mij en verwarmt mijn hart bij deze gedachten. Lang genoeg kunnen we vertoeven in duisternis, regen en onweer, want het houdt niet op. Het komt altijd weer een keer terug. Het is de zon in ons hart die het leven om je heen verwarmt, dan maakt het niet wat voor weer het is. En ik wil zoveel mogelijk mensen meenemen in mijn licht, diegenen die voelen wat ik bedoel gaan er vanzelf in mee. En het worden er steeds meer…

Dan denk ik aan mijn laatste afwijzing die ik kreeg ook op mijn werk. Ik had mij zelf niet goed genoeg verkocht in het gesprek. Klopt helemaal, want ik ben ook geen verkoper van mijn product. Ik zie alles als één geheel, dus ook mijn product en mijn Zelf. Ik ben geen verkoper en ik ben ook geen spreker. Ik ben een gevoelsmens en een schrijver. En mijn product, heb ik met hart en ziel doorleeft voordat ik het naar buiten breng. Dankbaar ben ik voor de mensen in mijn leven die mij hierin steunen. Janosh die mij de sleutels aanreikt mijn roeping te leven, Marcel Stegers die mij heeft laten zien dat het goed is de woordenstroom te laten vloeien, ongeacht wat ‘men’ er van vind of zegt. Ongeacht in welke vorm je zelf hier op deze aarde bent gekomen. Het maakt allemaal niet uit zolang jij je hart blijft volgen. Dankbaar ben ik ook voor de mensen die mij laten zien wie ik niet wil zijn...

En dat is mijn beleving, steeds vaker en steeds meer, de impulsen van mijn hart volgen. Zo ontstaat er een heel mooi proces waarin dingen in beweging worden gezet, waarin mijn leven in een stroom komt waar ik altijd al van droomde, waarin mijn roeping steeds meer helder aan het worden is…

Het is tijd voor verandering en de verandering die komt er. Maar alles op zijn tijd. Deze innerlijke beleving van mij zelf is genoeg voor nu. Dit noem ik hardlopend creëren. Blijf in beweging, hou deze aarde draaiende, door er overheen te lopen in je eigen voetstappen en je eigen unieke pad te bewandelen. En waarom ik mij soms voel als Forest Gump...tja, life is like a box of chocolates, you never know what you’re gonna get. Je weet het pas als je ze opent en proeft wat het leven jouw te bieden heeft, van binnenuit. Soms is het bitter, soms zoet. En alles wat daar tussenin zit ;)

 

Please reload

Uitgelichte berichten

Wat een ervaring!

March 6, 2018

1/6
Please reload

Recente berichten

July 19, 2019

March 6, 2018

January 3, 2018

December 30, 2017

November 22, 2017

November 7, 2017

October 12, 2017

August 8, 2017

July 24, 2017

June 9, 2017

Please reload

Archief